Badania miodów Manuka

Działanie przeciwbakteryjne miodu manuka
Zanim wynaleziono i wykazano, że bakterie są przyczyną wielu schorzeń lekarze wiedzieli, że konkretne rodzaje miodu są idealnym spektrum na konkretne dolegliwości. Nowożytni naukowcy zakomunikowali to odkrycie dopiero w XIX wieku.
Grecki lekarz i botanik Dioscorides, deklarował, że zdecydowanie najlepszym spektrum “dobrym na wszystkie gnijące i puste wrzody” (Gunther 1934) jest miód z Attyki o bladożółtym kolorze.
Arystoteles rozważając nad różnicami w miodach, odwołuje się do tego miodu w charakterze ”dobrej płukanki na podrażnione oczy i rany” (Aristotle 350 BC). 
Wyłącznie dlatego, że z uwagi na swoje szczególne  antybakteruyjne własności Miód Manuka otrzymał wysoką renomę w medycynie ludowej Nowej Zelandii (K. Simpson, personal communication), rozpoczęły się doświadczenia nad nim na Uniwersytecie w Waikato. Ta szczegółowa bioaktywność - nieprzeciętne oddziaływanie antybakteryjne - przyczyniła się do tego że Miód Manuka stał się głośnym na cały świat.
Badania nad miodem
Oddziaływanie antybakteryjne miodu było pierwszy raz zidentyfikowane w 1892, przez van Ketel’a (Dustmann 1979). Eksperymenty wykonane nad miodem od tego czasu były zweryfikowane przez Molan’a. Dowiódł on, że praktycznie cała aktywność jest związana z istnieniem nadtlenku wodoru w miodzie. Równoczesnie pojawiały się również wzmianki o innych nieznacznie mniejszych czynnikach przeciwbakteryjnych.
Eksperymenty prowadzone nad 345 próbkami miodów nowozelandzkich z 26 różnych źródeł wykazały, iż w  chwili kiedy zniszczono zawarty w miodzie nadtlenek wodoru, tylko miód z krzewu Manuka (Leptospermum scoparium), posiadał jakiekolwiek jeszcze pozostałe w nim własności antyseptyczne. Wyniki okazały się być przełomem w badaniach miodów oraz ich właściwości z całego świata ze względu na niezwykłą właściwość składnika nieutleniającego, jako decydującej przyczyny własności przeciwbaktryjnych.
Okazuje się, że nie wszystkie miody są jednakowe
Ta nowa cecha antyseptyczna była niejednokrotnie badana, aby wskazać potencjalną przydatność miodu Manuka jako czynnika zdrowotnego. W powyższym doświadczeniu został on zestawiony z miodem, który posiada typowy poziom działalności bakteriobójczej z uwagi na zawartość nadtleneku wodoru. Przeważająca część próbek miodów pochodzących z rozmaitych źródeł posiadała nieduży poziom działalności antyseptycznej (36% próbek miała poziom aktywności antyseptycznej praktycznie żaden lub wysoce poniżej poziomu wykrywalności. Cała reszta posiadała niemal trzydziestokrotnie złożony rozkład wariantów aktywności według systemu Gauss’a.
Nieutleniające własności próbek miodu z krzewu Manuka posiadały podobny rozkład. Efektem badań nad efektywnością własności bakteriobójczych w miodzie manuka oraz miodzie ,którego  właściwości wynikają z zawartości nadtlenku wodoru, zostały wyselekcjonowane miody posiadające zbliżony do średniego poziomu badanej aktywności. Miód Manuka również został wyselekcjonowany jako posiadający niewysoki poziom aktywności wywołanej nadtlenkiem wodoru, gdzie w niektórych badanych przypadkach dodana została aktaliza, która niszczy  nadtlenek wodoru.  
Wyniki podsumowano jako wyrażające minimalne zagęszczenie miodu (% v/v), które pozwoliłoby na zatrzymanie rozwoju jakichkolwiek gatunków mikroorganizmów.
•Siedem pospolitych gatunków bakterii infekujących rany (Willix et al. 1992): Miód Manuka: 1.8–10.8% inne miody: 2.6–7.1%
•20 wyizolowanych Pseudomonas (pałeczki ropy błękinej) z zainfekowanych ran (Cooper and Molan 1999)
•Miód Manuka: 5.5–8.7% inne miody: 5.8–9.0%
•58 klinicznie wyizolowanych bakterii Staphylococcus aureus (gronkowca złocistego) (Cooper et al. 1999)
•Miód Manuka: 2–3% inne miody: 3–4%
•82 epidemicznych odmian MRSA (niewrażliwego na metycylinę gronkowca złocistego)(Allen et al. 2000)
•Miód Manuka : 4–7% inne miody: 3–7%
•56 odmian VRE (niewrażliwy na wankomycynę enterokika, paciorkowca kałowego) (Allen et al. 2000)
•Miód Manuka: 5–10% inne miody: 8–20%
•16 klinicznie wyizolowanych alfa-hemolitycznych paciorkowców (Cooper RA, Halas E and Molan PC: praca w przygotowaniu)
•Miód Manuka: 4.5–9.7% inne miody: 5.3–9.8%
•20 odmian Burkholderia cepacia (pałeczka nosacizny) wyizolowanych z plwociny pacjentów chorujących na mukowiscydozę (Cooper et al. 2000)
•Miód Manuka: 2.1–5.0% inne miody: 2.8–5.3%
•7 gatunków dermatofitów zwykle powodujących ziarniaki (Brady et al. 1997)
•Miód Manuka: 10–50% inne miody: 5–20%
•7 wyizolowanych bakterii Helicobacter pylori z biopsji wrzodów żołądkowych (Al Somai et al. 1994)
•Miód Manuka: 5% inne miody: >40%
•12 gatunków bakterii popularni powodujących zakaźne zapalenie żołądka (Brady NF and Molan PC: paper in preparation)
•Miód Manuka: 2–11% inne miody: 3–8%
•7 gatunków bakterii powszechnie wywołującej zapalenie sutka/wymion u bydła dojnego (Allen and Molan 1997)
•Miód Manuka: 5–10% inne miody: 5–10%

Rezultaty wszelkich badań wykazują, że aktywność antybakteryjna jest dość wysoka, ażeby oczekiwać stosownych efektów zdrowotnych, w przypadku stosowania klinicznego. Badania udowodniły także, że w większości przypadków Miód Manuka nie różnił się w efektywności działania od innych miodów z przeciętna zdolnością antybakteryjną. Mimo to, istnieje parę innych powodów, dla których Miód Manuka zdołałby być bardziej skuteczny w leczeniu.
Aktalazja enzymowa, która niszczy nadtlenek wodoru jest obecna również w tkankach i serum ciała, tak więc działalność miodu związana tylko z zawartością nadtleneku wodoru będzie dużo mniejsza niż obserwowana w testach laboratoryjnych w nośnikach bez aktalazji.

Ogólnie o miodach Manuka

Ogromna ilość Polaków coraz to częściej sięga po renomowane i przetestowane naturalne sposoby, pomagające w walce z różnorakimi uciążliwościami. W kłopotach natury zdrowotnej, takich jak: infekcje skóry, układu pokarmowego lub typowych przeziębieniach, wyjątkowo efektywny okazuje się być miód i artykuły uzyskiwane na jego bazie. Jednym z miodów, który zasłużył sobie na wyjątkową uwagę jest miód uzyskiwany z nektaru kwiatów nowozelandzkiego krzewu herbacianego Manuka, charakteryzujący się ponadprzeciętnymi cechami antybakteryjnymi, przeciwgrzybicznymi i przeciwzapalnymi.

Miody Manuka są naturalnymi produktami o nadzwyczajnych cechach niezwykle pozytywnie działających na zdrowie i formę całego ciała. Cechuje je potężne działanie bakteriobójcze, przeciwzapalne i przeciwgrzybiczne. Odnajdują stosowanie jako specyfik uzupełniający kurację wielu dolegliwości żołądka i uciążliwości jelitowych oraz efektywny specyfik antybakteryjny wykorzystywany na zranienia i oparzenia. Wpływ miodów Manuka poświadczone zostało w wypadku takich dolegliwości i przypadłości, jak:, wrzody żołądka i dwunastnicy, bóle w gardle oraz żołądka,zespół jelita nadwrażliwego, infekcje gardła i nosa, ciężko gojące się zranienia oraz rany cukrzycowe, choroby nowotworowe, egzemy, odleżyny, bakterie streptokoki, ,  czy zapalenie dziąseł oraz gronkowiec oraz trądzik.

Methylglyoxal

Za własności zdrowotne miodów Manuka odpowiedzialny jest odkryty przez niemieckiego prof. Thomas’a Henle’a z Politechniki Drezdeńskiej, antyseptyczny element występujący m.in. w miodach z Manuka – methylglyoxal, oznakowany  MGO. Methylglyoxal  znajduje się prawie we wszystkich miodach, niemniej jednak jego zawartość jest zmienne i mieści się między 0 a 10 mg/kg.

Poziomy stężenia MGO w miodach z krzewu Manuka, w tym także w wyrobach Manuka Health New Zealand Ltd, mogą być prawie tysiąckrotnie wyższe. „W toku badań ukończonych na Politechnice Drezdeńskiej, analizie zostało poddanych aż 40 próbek miodów różnych stron świata odmiennego pochodzenia, w tym sześć rodzajów Miodów Manuka. Przeciętny poziom MGO w miodach innych niż z krzewu Manuka uzyskiwał wartość 3.1 mg/kg, w czasie gdy stężenie owego czynnika w we wszystkich miodach z Manuka mieścilo się między 100 a 1000 mg/kg. Na bazie tych rezultatów naukowcy wnioskują, że działalność antyseptyczna miodów była wprost skorelowana z pułapem methylglyoxalu” – tłumaczy dr Krystyna Podgórska, Członek Zarządu Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.

Następnym argumentem potwierdzającym zdrowotne oddziaływanie miodów Manuka są doświadczenia toczone na Uniwersytecie Waikato. Dr Manley-Harris wraz z zespołem zidentyfikował przyczynę antybakteryjnych własności tego miodu. Dowiedli, iż związek chemiczny - dihydroksyaceton (DHA), zawarty w miodach z Manuki, wraz z dojrzewaniem miodu zamienia się w MGO” - komentuje Kerry Paul, Dyrektor z firmy Manuka Health New Zealand.

Im większe zagęszczenie aktywnego czynnika MGO w miodach Manuka, tym ich oddziaływanie bakteriobójcze jest mocniejsze. Zagęszczenie to jest oznaczane jako MGO, np. MGO 250 oznacza zawartości 250 mg MGO na jeden kg miodu. W zależności od stężenia tego czynnika, miody rekomendowane są na różnorakie dolegliwości. Warto w tym miejscu jednak wtrącić, iż w związku z tym zawartość na poziomie 30 mg/kg MGO czyni miód o symbolu MGO 30+, tylko miodem smakowym, który nie posiada zbyt duzych własności zdrowotnych. Tymczasem miody Manuka o symbolach MGO 400+ oraz MGO 550+  charakteryzują się nadzwyczaj silnymi własnościami zdrowotnymi i antyseptycznymi.

Miody o oznakowaniach MGO 100+ i MGO 250+ używane na pobudzanie odporności organizmu, poprawianie ogólnego stanu zdrowia i samopoczucia.