Zanim wynaleziono i wykazano, że bakterie są przyczyną wielu schorzeń lekarze wiedzieli, że konkretne rodzaje miodu są idealnym spektrum na konkretne dolegliwości. Nowożytni naukowcy zakomunikowali to odkrycie dopiero w XIX wieku.
Grecki lekarz i botanik Dioscorides, deklarował, że zdecydowanie najlepszym spektrum “dobrym na wszystkie gnijące i puste wrzody” (Gunther 1934) jest miód z Attyki o bladożółtym kolorze.
Arystoteles rozważając nad różnicami w miodach, odwołuje się do tego miodu w charakterze ”dobrej płukanki na podrażnione oczy i rany” (Aristotle 350 BC).
Wyłącznie dlatego, że z uwagi na swoje szczególne antybakteruyjne własności Miód Manuka otrzymał wysoką renomę w medycynie ludowej Nowej Zelandii (K. Simpson, personal communication), rozpoczęły się doświadczenia nad nim na Uniwersytecie w Waikato. Ta szczegółowa bioaktywność - nieprzeciętne oddziaływanie antybakteryjne - przyczyniła się do tego że Miód Manuka stał się głośnym na cały świat.
Badania nad miodem
Oddziaływanie antybakteryjne miodu było pierwszy raz zidentyfikowane w 1892, przez van Ketel’a (Dustmann 1979). Eksperymenty wykonane nad miodem od tego czasu były zweryfikowane przez Molan’a. Dowiódł on, że praktycznie cała aktywność jest związana z istnieniem nadtlenku wodoru w miodzie. Równoczesnie pojawiały się również wzmianki o innych nieznacznie mniejszych czynnikach przeciwbakteryjnych.
Eksperymenty prowadzone nad 345 próbkami miodów nowozelandzkich z 26 różnych źródeł wykazały, iż w chwili kiedy zniszczono zawarty w miodzie nadtlenek wodoru, tylko miód z krzewu Manuka (Leptospermum scoparium), posiadał jakiekolwiek jeszcze pozostałe w nim własności antyseptyczne. Wyniki okazały się być przełomem w badaniach miodów oraz ich właściwości z całego świata ze względu na niezwykłą właściwość składnika nieutleniającego, jako decydującej przyczyny własności przeciwbaktryjnych.
Okazuje się, że nie wszystkie miody są jednakowe
Ta nowa cecha antyseptyczna była niejednokrotnie badana, aby wskazać potencjalną przydatność miodu Manuka jako czynnika zdrowotnego. W powyższym doświadczeniu został on zestawiony z miodem, który posiada typowy poziom działalności bakteriobójczej z uwagi na zawartość nadtleneku wodoru. Przeważająca część próbek miodów pochodzących z rozmaitych źródeł posiadała nieduży poziom działalności antyseptycznej (36% próbek miała poziom aktywności antyseptycznej praktycznie żaden lub wysoce poniżej poziomu wykrywalności. Cała reszta posiadała niemal trzydziestokrotnie złożony rozkład wariantów aktywności według systemu Gauss’a.
Nieutleniające własności próbek miodu z krzewu Manuka posiadały podobny rozkład. Efektem badań nad efektywnością własności bakteriobójczych w miodzie manuka oraz miodzie ,którego właściwości wynikają z zawartości nadtlenku wodoru, zostały wyselekcjonowane miody posiadające zbliżony do średniego poziomu badanej aktywności. Miód Manuka również został wyselekcjonowany jako posiadający niewysoki poziom aktywności wywołanej nadtlenkiem wodoru, gdzie w niektórych badanych przypadkach dodana została aktaliza, która niszczy nadtlenek wodoru.
Wyniki podsumowano jako wyrażające minimalne zagęszczenie miodu (% v/v), które pozwoliłoby na zatrzymanie rozwoju jakichkolwiek gatunków mikroorganizmów.
•Siedem pospolitych gatunków bakterii infekujących rany (Willix et al. 1992): Miód Manuka: 1.8–10.8% inne miody: 2.6–7.1%
•20 wyizolowanych Pseudomonas (pałeczki ropy błękinej) z zainfekowanych ran (Cooper and Molan 1999)
•Miód Manuka: 5.5–8.7% inne miody: 5.8–9.0%
•58 klinicznie wyizolowanych bakterii Staphylococcus aureus (gronkowca złocistego) (Cooper et al. 1999)
•Miód Manuka: 2–3% inne miody: 3–4%
•82 epidemicznych odmian MRSA (niewrażliwego na metycylinę gronkowca złocistego)(Allen et al. 2000)
•Miód Manuka : 4–7% inne miody: 3–7%
•56 odmian VRE (niewrażliwy na wankomycynę enterokika, paciorkowca kałowego) (Allen et al. 2000)
•Miód Manuka: 5–10% inne miody: 8–20%
•16 klinicznie wyizolowanych alfa-hemolitycznych paciorkowców (Cooper RA, Halas E and Molan PC: praca w przygotowaniu)
•Miód Manuka: 4.5–9.7% inne miody: 5.3–9.8%
•20 odmian Burkholderia cepacia (pałeczka nosacizny) wyizolowanych z plwociny pacjentów chorujących na mukowiscydozę (Cooper et al. 2000)
•Miód Manuka: 2.1–5.0% inne miody: 2.8–5.3%
•7 gatunków dermatofitów zwykle powodujących ziarniaki (Brady et al. 1997)
•Miód Manuka: 10–50% inne miody: 5–20%
•7 wyizolowanych bakterii Helicobacter pylori z biopsji wrzodów żołądkowych (Al Somai et al. 1994)
•Miód Manuka: 5% inne miody: >40%
•12 gatunków bakterii popularni powodujących zakaźne zapalenie żołądka (Brady NF and Molan PC: paper in preparation)
•Miód Manuka: 2–11% inne miody: 3–8%
•7 gatunków bakterii powszechnie wywołującej zapalenie sutka/wymion u bydła dojnego (Allen and Molan 1997)
•Miód Manuka: 5–10% inne miody: 5–10%
Rezultaty wszelkich badań wykazują, że aktywność antybakteryjna jest dość wysoka, ażeby oczekiwać stosownych efektów zdrowotnych, w przypadku stosowania klinicznego. Badania udowodniły także, że w większości przypadków Miód Manuka nie różnił się w efektywności działania od innych miodów z przeciętna zdolnością antybakteryjną. Mimo to, istnieje parę innych powodów, dla których Miód Manuka zdołałby być bardziej skuteczny w leczeniu.
Aktalazja enzymowa, która niszczy nadtlenek wodoru jest obecna również w tkankach i serum ciała, tak więc działalność miodu związana tylko z zawartością nadtleneku wodoru będzie dużo mniejsza niż obserwowana w testach laboratoryjnych w nośnikach bez aktalazji.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz